رویای یک گروه موسیقی زیرزمینی این است که در خارج از ایران کنسرتی برگزار کنند. همه چیز را آماده کرده‌اند و قصد دارند قانونی از کشور خارج شوند، اما مشکلاتی موجب می‌شود به سراغ شیوه‌های غیرقانونی خروج از کشور بروند و اتفاقات آن‌طور که انتظار میرود، پیش نمی‌رود
کارگردان: احمدرضا معتمدی تهیه کنندگان: سعید سعدی سال ساخت: 1395
نقد فیلم راه رفتن روی سیم
راه رفتن روی سیم در جشنواره جهانی فجر 97 به نمایش در آمد تا مخاطبان خارجی هم به دیدن محصولات سینمایی ایران بنشینند و شاید بتوانند آنها را به قضاوت بنشینند.
راه رفتن روی سیم قصد دارد بر مبنای یک اعتقاد درونی و احترام به یک ارزش سنتی و تربیتی و در بستر دنیای بی اهمیت به چنین مسائلی داستانی را روایت کند که بیننده را با خود همراه کند اما به نظر نگارنده در ترسیم همه موارد ناموفق است.
داوود (با بازی احمد مهران فر) پسر یک تنبور نواز چیره دست و تنبور نواز مأخوذ به حیا و تربیت شده در حالات عرفانی و مقامی موسیقی سنتی است که از قضا به تهران آمده و در پی شغلی برای گذران زندگی است. او در پی شغل در تهران میگردد و در خلال آن وضعیت نابسامان اجتماعی در این زمینه را به بیننده منتقل میکند. او در این بین نزد احتمالا یکی از آشنایانشان که بازپرس قضایی است میرود. آقای مدبر (با بازی هومن برق نورد) و دخترش افسانه (با بازی اندیشه فولادوند) از او پذیرایی میکند و سپس افسانه که حالا متوجه میشویم یک بند زیر زمینی به نام جیرجیرک‌ها را هدایت میکند او را به همکاری دعوت میکنند و درخلال یک حادثه مربوط به مواد مخدر تعدادی از آنها دستگیر شده و تصمیم به مهاجرت غیر قانونی می گیرند.